Tempête par beau temps

Texte original en français

Début mars, nous avions décidé de nous revoir en famille à Paris. Après tant de mois de séparation, c’est, Jeanne, ma mère, 87 ans, qui avait sonné la fin de l’engourdissement hivernal : « cela devient maintenant trop long pour moi, je vous demande de venir à Pâques ». Et le miracle avait opéré bien avant la semaine sainte, en transformant un rituel familial en vrai désir de se retrouver en chair et en os. Aujourd’hui, nous sommes le jeudi 1er avril et il est 8h30 du matin. Je suis à l’entrée du parking visiteurs de mon centre de rééducation à Apeldoorn. J’attends un taxi commandé la veille. A 9h, j’ai rendez-vous dans un laboratoire du centre-ville pour un test PCR, dernière formalité exigée pour pouvoir partir vers la France.

La journée s’annonce magnifique. Les yeux fermés, tourné vers un soleil qui vient de se lever, une douce chaleur inonde mon visage malgré la fraicheur du matin. Je suis là, bien présent, calme et détendu. Il n’y a pas un souffle de vent. Je me tiens droit, bien planté sur mes jambes, avec mes deux mains posées sur ma canne blanche devant moi, les bras un peu tendus, tel un Roi de France qui tient la pose pour son portrait. Les oiseaux m’offrent un concert étonnant. Je ne les vois pas mais quelle présence ! De toutes parts ils chantent en soliste. C’est une symphonie qui se joue de toutes les règlent mélodiques.

8:40, le taxi n’est toujours pas là. J’essaye de le joindre avec la reconnaissance vocale de mon iPhone : « Appelles le contact T.C.A. ». Personne ne répond. J’aimerais rester avec les oiseaux, mais mes pensées m’entrainent ailleurs. Je commence à imaginer que je pourrais manquer ce rendez-vous, et faute de test PCR ne pas pouvoir partir. Mon appréhension se transforme en angoisse. La pression familiale, assoupie dans les confinements successifs, ressurgit aussitôt pour me nouer la gorge. J’ai peine à formuler ce que je pourrais dire à ma mère si je ne peux être là dimanche. Je reste là, sans pouvoir bouger, paralysé par l’incapacité et la frustration. Ce laboratoire est à moins de 2 km. Toute ma vie, j’avait pu faire ce type de trajet à pieds sans difficulté. Mais désormais, c’est mission impossible.

Je sors enfin de ma torpeur et force mes pas à me ramener au plus vite dans le hall d’entrée du centre pour solliciter l’équipe support.
« – Bonjour Madeleine, j’ai un problème … ». Bref, je lui explique.
« – Je suis seule de permanence, j’appelle un collègue et je te dis si je peux t’amener. »
De retour sur le parking pour guetter sans espoir l’arrivée d’un taxi, au fond de moi, c’est un effondrement, un moment de grande solitude. Dorénavant je serai dépendant des autres. Alors il me faut apprendre à mieux vivre les moments ou ils me feront faux bond. Il est aussi là mon handicap, de ne pas savoir comment réagir quand une tempête émotionnelle s’invite dans tout mon corps. Le soleil, les oiseaux, tout est là, rien n’a changé, sauf moi qui me torture de l’intérieur. Maintenant, c’est la colère qui me fait pester contre ce chauffeur de taxi, l’accusant sans appel, en me promettant de le bannir de mes contacts.

La porte du centre s’ouvre, une silhouette sombre en sort, essoufflée, d’un pas malaisé, un peu chaloupé. C’est Madeleine ! Elle est enceinte. Une fois dans sa voiture elle s’excuse du désordre mais je ne peux pas le voir. Cela fait quelque mois qu’elle retravaille au centre, à temps partiel pour aider l’équipe. Tous les jours, elle prends sa voiture depuis Zwolle à 1 heure de route pour venir s’occuper de nous. J’agrippe l’accoudoir de la portière en essayant de ne pas écraser les jouets de sa fille avec les pieds. Rien ne m’importe plus que de partir au plus vite. Elle l’a bien compris, et c’est pourquoi, après avoir lancé son Tom-Tom, elle démarre en trombe et se concentre sur la route, car elle n’y est jamais allée, et il est maintenant 8h50.

On a du mal à trouver. Tom-Tom et Google nous font tourner autour d’un centre commercial, mais pas de trace d’un labo. Si près du but et impossible de trouver le dernier bout de chemin. J’appelle le numéro qui m’avait permis de faire ce rendez-vous, et je met sur haut-parleur. Mais l’homme qui nous répond n’est pas vraiment disposé à nous aider. Cela met en rogne Madeleine qui trouve ce comportement anormal, le pire jugement en terre batave. Elle est maintenant nerveuse, désemparée de ne pouvoir trouver la solution avec toute notre volonté, un véhicule en état de marche et une technologie top niveau. Ce qu’elle fait alors, c’est de briser cette dynamique qui ne mène à rien. En un mouvement, elle se gare, éteint le moteur. Silence.
« Tu sais quoi ? Je vais chercher à pieds. ». Sans attendre ma réaction, elle est déjà dehors. Après 2 minutes, elle est de retour à la voiture.
« – Ca y est j’ai trouvé, c’est tout pret, je t’amène. Tu me prends le bras ? ». On marche en silence d’un pas énergique, encore tendu vers l’objectif.

Il est 9:00 et nous sommes devant la porte. Madeleine vient de me sauver. Il y a un quart d’heure, je n’y croyais plus et je broyais du noir. Maintenant, la tension s’évapore et laisse entrevoir une émotion bien réelle. Ma voix et mes yeux trahissent l’arrivée de quelques larmes. Elle a fait le maximum pour moi. Je suis admiratif et reconnaissant. En temps normal, j’aurais aimé la prendre dans mes bras, malgré son ventre, ou alors lui prendre les mains. Pour cette fois, je lui dit merci de tout mon être. Pour le retour je vais me débrouiller tout seul. Elle peut repartir. Oui c’est sur.

Assis seul dans une immense salle d’attente carrée, avec des murs fraichement peints en blanc et des chaises tout autour comme seul mobilier, je comprends que ce n’est pas vraiment un laboratoire, juste un centre de test, improvisé dans l’urgence. Par la seule porte ouverte, j’entends que quelqu’un s’affaire à préparer du matériel. Je décompresse, soulagé. Je suis maintenant un client pour eux, et ils vont me servir. Ce n’est plus ma responsabilité. Maman, si je ne peux pas venir ce dimanche à Paris, ce ne sera pas ma faute. A 9h10, je suis pris, et à 9h20, déjà, Amir, le taxi commandé par le labo-test m’accueille dans sa voiture pour revenir au centre.

Non Amir, la musique ne me dérange pas, ni la fenêtre ouverte qui m’offre un peu de fraicheur. Il me parle de banalités, et si j’hésite à entretenir la conversation, c’est que je goute le plaisir d’un retour à la normale après un gros coup de stress. Quand on arrive au centre, la voiture s’immobilise là ou j’attendais l’autre taxi il y a moins d’une heure. En le réglant, je lui demande quelques cartes de visites pour la prochaine fois et pour faire sa pub ici. Le taxi parti, je reste seul sur l’asphalte du parking. J’aimerai exorciser le moment vécu ici tout à l’heure. Je me tourne vers le soleil, maintenant nettement plus puissant, et m’essaye à la même posture. Le chant des oiseaux me laisse insensible. Le sentiment de panique s’est dissipé. Tout est calme à nouveau. De retour dans ma chambre, il est 9:30. Ma priorité, c’est d’aller remercier Madeleine avec un petit cadeau symbolique. Mais avant, je dois lever un doute qui trotte dans ma tête. Avec une carte de visite d’Amir, je m’empresse d’ajouter ses coordonnées dans mon téléphone. Après avoir appuyer sur la touche « enregistrer », l’appareil me renvoie une alerte : « Ce contact existe déjà. »

Stom bij mooi weer – Tekst vertaald in het nederlands

Door Google translate, dus alles klopt niet altijd.

Begin maart hadden we besloten om elkaar weer als gezin in Parijs te ontmoeten. Na zoveel maanden van scheiding was het Jeanne, mijn moeder, 87 jaar oud, die het einde van de winterverlamming klonk: « het wordt nu te lang voor mij, ik vraag jullie om met Pasen te komen ». En het wonder had lang voor de Goede Week gefunctioneerd en had een familieritueel veranderd in een echt verlangen. Het is vandaag donderdag 1 april en het is 8.30 uur. Ik sta voor de ingang van de bezoekersparking van mijn revalidatiecentrum in Apeldoorn. Ik wacht op een taxi die de dag ervoor is besteld. Om 9 uur heb ik een afspraak in een laboratorium in het stadscentrum voor een PCR-test, de laatste formaliteit die nodig is om naar Frankrijk te kunnen vertrekken.

De dag belooft schitterend te worden. Ogen gesloten, veranderd in een zon die net is opgegaan, een zachte hitte overspoelt mijn gezicht ondanks de frisheid van de ochtend. Ik ben daar, heel aanwezig, kalm en ontspannen. Er is geen zuchtje wind. Ik sta rechtop, stevig op mijn benen geplant, met beide handen op mijn witte stok voor me, armen een beetje gestrekt, als een koning van Frankrijk die poseert voor zijn portret. De vogels bieden me een geweldig concert. Ik zie ze niet maar wat een aanwezigheid! Van alle kanten zingen ze als solist. Het is een symfonie die speelt zonder melodische regels.

8.40 uur, de taxi is er nog steeds niet. Ik probeer hem te bereiken met de spraakherkenning van mijn iPhone: « Bel de contactpersoon T.C.A. « . Niemand neemt op. Ik zou graag bij de vogels willen blijven, maar mijn gedachten brengen me ergens anders heen. Ik begin me voor te stellen dat ik deze afspraak zou kunnen missen en bij gebrek aan een PCR-test niet zou kunnen vertrekken. Mijn bezorgdheid verandert in angst. Familiedruk, dommelde in opeenvolgende opsluitingen, dook onmiddellijk weer op om mijn keel te dichten. Ik kan nauwelijks bedenken wat ik tegen mijn moeder moet zeggen als ik hier zondag niet kan zijn. Ik sta daar, niet in staat om te bewegen, verlamd door onvermogen en frustratie. Dit laboratorium bevindt zich op minder dan 2 km afstand. Mijn hele leven had ik dit soort tochten zonder problemen kunnen lopen. Maar nu is het onmogelijk.

Ik kom eindelijk uit mijn lusteloosheid en dwing mijn stappen zo snel mogelijk terug naar de inkomhal van het centrum om een ​​beroep te doen op het ondersteuningsteam.
« – Hallo Madeleine, ik heb een probleem … ». Kortom, ik leg het hem uit.
« – Ik heb alleen dienst, ik bel een collega en zeg je of ik je kan brengen. « .
Terug op de parkeerplaats om hopeloos te wachten op de komst van een taxi, diep in mij zit een ineenstorting, een moment van grote eenzaamheid. Vanaf nu ben ik afhankelijk van anderen. Dus ik moet leren om beter te leven op de momenten dat ze me in de steek zullen laten. Dit is ook mijn handicap, dat ik niet weet hoe ik moet reageren als er een emotionele storm door mijn lichaam komt. De zon, de vogels, alles is er, er is niets veranderd, behalve ik die mezelf martelt van binnenuit. Nu is het woede die me tegen deze taxichauffeur doet uitdagen, hem zonder beroep de schuld te geven, en beloofde hem uit mijn contacten te weren.

De middelste deur gaat open, een donkere gestalte komt buiten adem, met een onhandige stap, een beetje zwaaiend naar voren. Het is Madeleine! Ze is zwanger. Eenmaal in haar auto verontschuldigt ze zich voor de rotzooi, maar ik zie het niet. Ze werkt sinds een paar maanden parttime in het centrum om het team te helpen. Elke dag haalt ze haar auto uit Zwolle, een uur rijden verderop, om voor ons te komen zorgen. Ik pak de armleuning van de deur vast en probeer het speelgoed van mijn dochter niet met mijn voeten te verpletteren. Niets is belangrijker voor mij dan zo snel mogelijk vertrekken. Ze wist het, en daarom, na haar Tom-Tom in gedaan te hebben, begint ze met een knal en concentreert ze zich op de weg, want daar is ze nog nooit geweest, en het is nu 8.50 uur.

We kunnen niet vinden. Tom-Tom en Google draaien ons om in een winkelcentrum, maar er is geen teken van een laboratorium. Zo dicht bij het doel en onmogelijk het laatste stuk weg te vinden. Ik bel het nummer waarmee ik deze afspraak kon maken, en ik zette het op de luidspreker. Maar de man die ons antwoordt, is niet echt bereid om ons te helpen. Dit maakt Madeleine kwaad die dit abnormale gedrag vindt, het slechtste oordeel op Bataafse bodem. Ze is nu nerveus, radeloos omdat ze de oplossing niet kan vinden met al onze wilskracht, een werkend voertuig en technologie van het hoogste niveau. Wat ze dan doet, is dat momentum doorbreken dat nergens toe leidt. In één beweging parkeert ze, zet de motor af. Stilte.
 » Weet je wat ? Ik zal te voet kijken. « . Zonder op mijn reactie te wachten, staat ze al buiten. Na 2 minuten is ze terug bij de auto.
« – Ik heb het gevonden, het is dichbij, ik zal je brengen. Pak je mijn arm? « . We lopen in stilte met een energieke stap, nog steeds inspannend naar het doel.

Het is 9.00 uur en we staan ​​voor de deur. Madeleine heeft me net gered. Een kwartier geleden kon ik het niet meer geloven en mompelde ik alleen maar. Nu verdampt de spanning en duidt op een heel reële emotie. Mijn stem en mijn ogen verraden de komst van een paar tranen. Ze deed haar best voor mij. Ik bewonder en ben dankbaar. Normaal gesproken had ik haar, ondanks haar buik, in mijn armen willen nemen of haar handen vastpakken. Voor deze keer zei ik dankjewel met heel mijn wezen. Voor de terugkeer zal ik het alleen redden. Ze kan teruggaan. Ja het is zeker.

Alleen zittend in een enorme vierkante wachtkamer, met pas geverfde witte muren en stoelen rondom als het enige meubilair, begrijp ik dat dit niet echt een laboratorium is, maar een testcentrum, met haast geïmproviseerd. Met de enige open deur bedoel ik dat iemand bezig is met het voorbereiden van materialen. Ik decomprimeer, opgelucht. Ik ben nu een klant voor hen, en ze zullen mij van dienst zijn. Het is niet langer mijn verantwoordelijkheid. Mam, als ik deze zondag niet naar Parijs kan komen, zal het niet mijn schuld zijn. Om 9:10 uur word ik opgehaald en om 9:20 uur, alweer, verwelkomt Amir, de taxi besteld door de laboratoriumtest, me in zijn auto om terug te keren naar het centrum.

Nee Amir, de muziek stoort me niet, noch het open raam dat me een beetje frisheid geeft. Hij praat met me over banaliteiten, en als ik aarzel om het gesprek gaande te houden, is dat omdat ik het plezier proef om na veel stress weer normaal te worden. Als we in het centrum aankomen, stopt de auto waar ik de andere taxi nog geen uur geleden verwachtte. Terwijl ik het betaal, vraag ik hem om wat visitekaartjes voor de volgende keer en om hier te adverteren. Als de taxi weg is, sta ik alleen op het asfalt op de parkeerplaats. Ik zou het moment dat ik hier eerder heb geleefd willen bezweren. Ik draai me naar de zon, nu aanzienlijk krachtiger, en probeer dezelfde houding aan te nemen. Het gezang van de vogels maakt me ongevoelig. De paniek verdween. Alles is weer rustig. Terug in mijn kamer is het 9.30 uur. Mijn prioriteit is om Madeleine te bedanken met een klein symbolisch geschenk. Maar eerst moet ik een twijfel wegnemen die door mijn hoofd gaat. Met het visitekaartje van Amir haast ik me om zijn contactgegevens in mijn telefoon te zetten. Nadat ik op de toets « opslaan » heb gedrukt, stuurt het apparaat mij een melding: « Dit contact bestaat al. « 

J’apprends le braille avec Edwin et Odin

Texte original en français

La version néerlandaise est en-dessous.

Il y a quelques semaines, alors alité et confronté en pleine nuit à une montée de fièvre due au coronavirus, et à son cortège de pensées morbides, je n’ai pas réussi, seul, à trouver le médicament que je cherchais dans l’armoire à pharmacie. Le lendemain matin, alors que mon épouse me l’apportait, je me suis étonné de pouvoir lire de mes seuls doigts le mot « paracétamol » inscrit en relief sur l’emballage. Comme un enfant qui s’émerveille de ce qu’il découvre, j’ai compris un peu plus l’utilité du braille, et la justification de tous mes efforts pour l’apprendre.

Pour moi, l’apprentissage du braille est un double « challenge ». C’est d’abord la méthode néerlandaise que j’utilise et qui ajoute une étape mentale supplémentaire de traduction. Mais c’est surtout la sensibilité de mes doigts qui est mon grand défi. Elle diminue avec l’âge, et même si un test préalable à vérifié mon aptitude, je sais que cela va prendre du temps pour la développer. Parfois frustré de la lenteur de mes progrès, j’en viendrais presque à douter de mon compatriote Louis BRAILLE, inventeur de ce langage au 19ème siècle. Car, quand je bute sur un mot, je me retouve dans une impasse : est-ce mon vocabulaire néerlandais qui est limité, ou mon doigt qui me trahit ?

J’apprends le braille avec Edwin et Odin.

Mais pourquoi apprendre le braile alors que la technologie offre déjà des solutions impressionnantes aux malvoyants ?

« Le braille est justement utile dans la période actuelle », me dit Edwin. « On pourrait penser qu’avec la reconnaissance vocale, on n’en a plus besoin. Ce n’est pas le cas. Si je demande à quelqu’un d’écouter un texte d’une page et de m’en faire un résumé, je recevrais une autre version que celle obtenue après l’avoir parcouru avec les yeux ou les doigts. Ecouter n’est pas lire. Le cerveau ne traite pas l’information de la même façon et la représentation exacte des mots en offre un exemple. Ton prénom Tanguy m’était inconnu. La reconnaissance vocale m’avait proposé une version phonétique. C’est le braille qui m’a donné l’orthographe exacte et … la surprise d’y découvrir un y. »
Il m’expliqua de même, que quand on veut écrire un courriel important, un texte créé automatiquement par un algorithme d’ordinateur peut parfois réserver des surprises. D’autant plus dans une langue comme le français qui foisonne d’homonymes. Un contrôle des mots par le braille est une sage précaution, avant de cliquer sur le bouton « Envoyer l’email … ».

Edwin conçoit son rôle au delà de sa mission d’enseignement. Lui-même aveugle de naissance, il veut partager son expérience et son savoir-faire pour aider ses élèves en dehors du cadre du braille.

« Pour moi le niveau de handicap de mes élèves n’est pas important. Je vois la personne humaine et j’essaie d’apporter une aide adaptée en fonction de ce qu’elle est et de ce qu’elle veut. C’est pourquoi je consacre du temps pour faire connaissance et pour construire une confiance mutuelle. De fait, au fil des ans, j’ai rencontré beaucoup de personnes avec qui j’ai parfois partagé de belles choses, parfois intimes ou difficiles, d’autres fois amusantes. Je me souviens d’une femme qui me confiait son souhait d’avoir un chien guide. Elle en avait parlé à son mari qui lui avait aussitôt répondu : « ne fais pas cela s’il te plait, car je suis ton chien guide ». Je me suis alors demandé comment l’aider, car si cette réaction semblait bien gentille, ce qu’elle cherchait était de rester autonome. Je lui ai alors demandé quand était le jour anniversaire de son mari.
– Par hasard, c’est dans 2 semaines, m’a-t-elle répondu.
– Tu sais ce que tu dois faire ? Tu lui offres un panier à chien pour son anniversaire. Bien sur, c’est un peu le prendre à ses propres mots, mais c’est surtout un moyen efficace de lui faire prendre conscience, avec humour, de tes propres besoins. »

Le premier jour, Edwin m’a accueilli dans son bureau en m’indiquant ma chaise, près de la fenêtre. Alors que je m’aidais d’une main pour contourner la table, je sentis mon autre main, pourtant restée ballante près du corps, heurter doucement quelque chose de froid, humide et apparemment un peu mou. « Bouh … ! qu’est-ce donc que cela ? » me dis-je tout en poursuivant mon mouvement, comme si de rien n’était, en espérant n’avoir rien déplacé. Mais très vite je me suis senti sourire intérieurement et me tournant vers Edwin, avant de m’assoir je lançais avec enthousiasme : « As-tu un chien ? ». « Oui : Odin, un Labrador croisé Retriever de 8 ans». C’est ainsi qu’Odin m’avait accueillit, moi l’étranger, du bout de sa truffe curieuse.

Depuis ce jour, chaque semaine, j’ai rendez-vous avec Louis BRAILLE pour le challenge, Edwin pour un apprentissage méthodique et bienveillant, et Odin pour une sorte d’apaisement rituel. Ce chien me rassure. Sa discrète présence m’apporte un équilibre, en plus de la tendresse qu’il m’inspire. A chaque fois quand j’arrive, après m’avoir accueilli de sa truffe, il se recouche dans son panier, restant invisible et silencieux, si ce n’est quelques soupirs échappés d’un rêve.

C’est peut-être que, dans ces moments de concentration dans un calme apparent où tout mon corps se mobilise au bout de mes doigts, Odin m’offre par contraste un miroir sans fond qui absorbe et dissipe mes tensions intérieures.

Ik leer braille met Edwin en Odin – Tekst vertaald in het nederlands

Door Google translate, dus alles klopt niet altijd.

Een paar weken geleden, toen ik bedlegerig was en midden in de nacht geconfronteerd werd met een toename van coronavirus-koorts en de reeks ziekelijke gedachten, kon ik het medicijn dat ik zocht niet alleen in het medicijnkastje vinden. Toen mijn vrouw het de volgende ochtend bij me bracht, was ik verbaasd dat ik met mijn enige vingers het woord « paracetamol » in reliëf op de verpakking kon lezen. Als een kind dat verwondert over wat hij ontdekt, begreep ik iets meer het nut van braille en de rechtvaardiging voor al mijn inspanningen om het te leren.

Voor mij is het leren van braille een dubbele uitdaging. Het is allereerst de Nederlandse methode die ik gebruik en die een extra mentale stap van vertalen toevoegt. Maar het is vooral de gevoeligheid van mijn vingers die mijn grote uitdaging is. Het wordt kleiner met de leeftijd, en hoewel een pre-test mijn bekwaamheid heeft gecontroleerd, weet ik dat het tijd zal kosten om te ontwikkelen. Soms gefrustreerd door de traagheid van mijn vooruitgang, zou ik bijna twijfelen aan mijn landgenoot Louis BRAILLE, de uitvinder van deze taal in de 19e eeuw. Want als ik op een woord stuit, sta ik op een dood spoor: is het mijn Nederlandse woordenschat die beperkt is, of mijn vinger die me verraadt?

Ik leer braille met Edwin.

Maar waarom zou je braille leren als technologie al indrukwekkende oplossingen biedt voor slechtzienden?

“Braille is tegenwoordig erg handig”, zegt Edwin. “Je zou denken dat je met spraakherkenning het niet meer nodig hebt. Dit is niet het geval. Als ik iemand vraag om naar een tekst van één pagina te luisteren en deze voor mij samen te vatten, ontvang ik een andere versie dan wat ik kreeg nadat die met de ogen of met de vingers worden gelezen. Luisteren is niet lezen. De hersenen verwerken informatie niet op dezelfde manier, en de exacte weergave van woorden is een voorbeeld. Uw voornaam Tanguy was mij niet bekend. Door spraakherkenning had ik een fonetische versie gekregen. Het was de braille die me de juiste spelling gaf en … de verrassing om er een y in te vinden.  »
Hij legde me ook uit dat wanneer je een belangrijke e-mail wilt schrijven, een tekst die automatisch wordt geproduceerd door een spraakherkenningsalgoritme soms voor verrassingen kan zorgen. Zeker in een taal als het Frans, die rijk is aan homoniemen. Een controle van de woorden met braille is een voorzorgsmaatregel, voordat u op de knop « E-mail verzenden … » klikt.

Edwin ziet zijn rol buiten zijn leeropdracht. Zelf blind vanaf de geboorte, wil hij zijn ervaring en expertise delen om zijn leerlingen buiten het braille kader te helpen.

« Voor mij is de mate van handicap van mijn studenten niet belangrijk. Ik zie de menselijke persoon en ik probeer passende hulp te bieden op basis van wie ze zijn en wat ze willen. Daarom neem ik de tijd om elkaar te leren kennen en wederzijds vertrouwen op te bouwen. In feite heb ik door de jaren heen veel mensen ontmoet met wie ik soms mooie dingen heb gedeeld, soms intiem of moeilijk, soms grappig. Ik herinner me een vrouw die me vertelde over haar wens voor een geleidehond. Ze had met haar man gesproken, die onmiddellijk antwoordde: « Doe dit alsjeblieft niet, want ik ben je geleidehond ». Dus ik vroeg me af hoe ik haar kon helpen, want als deze reactie leuk leek, was ze op zoek naar onafhankelijk zijn. Ik vroeg haar toen wanneer haar man jarig was.
– Toevallig is het over twee weken, antwoordde ze.
– Weet je wat je moet doen? Je biedt hem een ​​hondenmand aan voor zijn verjaardag. Dat is natuurlijk een beetje zoals het op zijn eigen voorwaarden nemen, maar het is vooral een effectieve manier om haar op een humoristische manier bewust te maken van je eigen behoeften.  »

Op de eerste dag begroette Edwin me in zijn kantoor en wees naar mijn stoel bij het raam. Terwijl ik mezelf hielp met een hand om rond de tafel te bewegen, voelde ik mijn andere hand, die nog steeds dicht bij het lichaam hing, zachtjes tegen iets kouds, nats en blijkbaar een beetje zacht sloeg. ‘Boe …! wat is dat? Zei ik tegen mezelf terwijl ik doorging, alsof er niets was gebeurd, in de hoop dat ik niets had bewogen. Maar al snel voelde ik dat ik van binnen glimlachte en me naar Edwin wendde, voordat ik ging zitten zei ik enthousiast: « Heb je een hond? » « . « Ja: Odin, een kruising van een 8-jarige Labrador Retriever ». Dit is hoe Odin mij, de vreemdeling, met zijn nieuwsgierige neus begroette.

Sinds die dag heb ik elke week een afspraak met Louis BRAILLE voor de uitdaging, Edwin voor methodisch en welwillend leren en Odin voor een soort rituele verzoening. Deze hond stelt me ​​gerust. Zijn discrete aanwezigheid brengt mij evenwicht, naast de tederheid die hij in mij inspireert. Elke keer als ik aankom, nadat hij me met zijn neus heeft verwelkomd, gaat hij weer in zijn mand liggen, onzichtbaar en stil, op een paar zuchten na uit een droom.

Misschien is het dat op die momenten van concentratie in een schijnbare rust, waar mijn hele lichaam binnen mijn vingertoppen wordt gemobiliseerd, Odin mij daarentegen een bodemloze spiegel aanbiedt die mijn eigen innerlijke spanningen absorbeert en verdrijft.

Tout commence par alpha

Texte original en français

La version néerlandaise est en-dessous.

Après quelques semaines, je me fais maintenant une idée plus précise de qui sont les autres clients ou revalidents, comme on les appelle ici. Si je suis impressionné par l’extrême diversité des situations personnelles que je rencontre, cela ne représente qu’un échantillon réducteur de ceux qui vivent aux Pays-Bas. Mais ce petit groupe de 25 individus, pour qui l’ensemble du personnel du centre est exclusivement dédié, offre une richesse infinie d’histoires, de réalités présentes, de projets d’avenir. Et j’ai cette chance exceptionnelle d’être là parmi eux, autant témoin novice de ma propre transformation, qu’observateur curieux des leurs.

« Bonjour. Vous êtes probablement Monsieur le Breton et venez pour la semaine d’observation ? Je vous invite à vous assoir à la grande table de la salle de restauration près de la machine à café, je vous rejoins dans un instant. ». C’était Bert, avec sa voix ferme et assurée, qui m’avait accueillit la première fois à l’entrée du bâtiment Alpha. Depuis lors, nous nous nous croisons régulièrement. Il travaille au sein de l’équipe de l’accueil qui nous aide au quotidien pour les aspects pratiques de notre hébergement et nous oriente sur nos principales questions.

Bert repris : « comme tu as pu le constater à ton arrivée, Notre service est responsable de l’accueil général du centre. A l’arrivée des nouveaux clients, je leur propose un petit tour pour découvrir les lieux et donner les informations essentielles sur le fonctionnement du centre, leur faire visiter leur chambre, et présenter les règles de vie commune en internat sous les conditions sanitaires de la Covid-19. »

« Ce que je trouve particulièrement beau dans mon travail, ici, c’est que tu vois les personnes se développer très vite ! Au début, chaque client arrive avec sa situation particulière, et on perçoit rapidement les changements au fil des contacts réguliers que nous avons. Je me souviens notamment d’une cliente qui est arrivée et qui ne pouvait pratiquement rien faire, pas même se servir un café. Elle était pourtant adulte, proche de la cinquantaine, mais elle avait toujours vécu chez ses parents qui l’avaient probablement trop protégée et qui avaient fait tout ce qui était nécessaire pour elle au quotidien. Ils venaient de mourir, ce qui était très triste. Nous l’avons vu commencer à se débrouiller seule. D’abord pour se faire un café, ensuite pour le petit-déjeuner, et ainsi de suite pour la plupart des choses. A cette époque, elle a pu rester environ 2 années ici, les financements sociaux d’alors le permettaient. »

« Et cette transformation, on la retrouve chez tous les clients. Notamment leur agilité à se déplacer. Je ne dis pas qu’on les voit rapidement sauter ou courir d’un bâtiment à l’autre, mais la confiance dans leurs mouvements et leur mobilité se développent à vue d’œil ! »

« Et puis parfois il se passe des choses magiques. Pour revenir à cette femme, je ne me souviens plus comment cela s’est produit, mais elle s’est un jour assise sur le tabouret du piano qui se situait alors dans la salle commune de restauration. Ceux qui ont assisté à la scène ont vécu un moment inoubliable. Elle a commencé à jouer, et apparamment, elle savait très bien jouer. Pour moi, plus rien n’existait alors que cette image incroyable de cette femme au piano. J’étais profondément ému. Après toutes ces années, j’en ai encore la chair de poule. Je n’avais pas pu imaginer cela d’elle, et cette surprise était aussi partagée de tous. »

En écoutant Bert me raconter cette histoire, je sentis une belle émotion m’envahir et mon imagination fit le reste. Étant un des seuls à pouvoir voir ce qui se passait, Bert avait probablement dû chercher rapidement du regard, pour les sonder, les visages des autres clients, restés attablés, immobiles et impassibles. Pour eux aussi il avait dû se passer quelque chose, plus fort encore certainement. Cette scène, ce moment, et la musique surtout, avaient dû les transporter bien plus loin, ailleurs, dans une autre dimension émotionnelle, invisible et infinie.

Cela me plaisait d’imaginer cela, mais Bert me ramena à la réalité, car il devait reprendre son travail. « Au début, quand j’ai commencé à travailler ici, je regardais les clients comme des personnes étranges ; c’est un peu bête à dire mais je les vois désormais comme n’importe quelle personne. Leur vue est déficiente, mais en principe, tu peux encore faire beaucoup de choses. »

Cette difficulté du regard que l’on porte sur les autres est fondamentale et cela ne concerne pas seulement les minorités. Ici comme ailleurs, les autres sont ceux qui ne sont pas comme nous, qui nous sont étrangers. On voit les malvoyants comme des handicapés avant de les percevoir pour ce qu’ils sont d’abord, des personnes bien vivantes avec leurs propres envies et plaisirs, talents et projets, qui font de leur mieux pour bien vivre. « Les gens ne voient souvent que la femme aveugle qui est en moi, et non pas la femme qui s’épanouit parfaitement dans cette société. » nous raconte avec talent et humour la chanteuse, auteure compositrice et interprète, Charlotte Glorie, dans sa chanson « la femme noire et moi ».
Ecouter cette chanson en néerlandais sur YouTube …

Alles begint met alpha – Tekst vertaald in het nederlands

Na enkelen weken, krijg ik nu een beter beeld van wie de andere cliënten zijn, of herstellers, zoals ze hier worden genoemd. Hoewel ik onder de indruk ben van de enorme diversiteit aan persoonlijke situaties die ik tegenkom, is dit maar een kleine greep uit degenen die in Nederland wonen. Maar deze kleine groep van 25 personen, voor wie het voltallige personeel van het centrum exclusief is toegewijd, biedt een oneindige schat aan verhalen, huidige realiteiten, plannen voor de toekomst. En ik heb het buitengewone geluk dat ik hier onder hen ben, zowel een beginnende getuige van mijn eigen transformatie als een nieuwsgierige toeschouwer van die van hen.

 » Hallo. Bent u waarschijnlijk menheer le Breton en komt u voor de observatieweek? Ik nodig je uit om aan de grote tafel in de eetkamer naast de koffiemachine te gaan zitten, ik kom zo meteen bij je. « . Het was Bert, met zijn stevige, zelfverzekerde stem, die me voor het eerst begroette bij de ingang van het Alpha-gebouw. Sindsdien ontmoeten we elkaar regelmatig. Hij werkt binnen het Servicedesk-team dat ons dagelijks helpt met de praktische aspecten van onze hosting en ons begeleidt bij onze belangrijkste vragen.

Bert vervolgt: « Zoals je kon zien bij aankomst, is de servicedesk verantwoordelijk voor de algemene ontvangst van het centrum. Als er nieuwe cliënten arriveren, bied ik ze een kleine rondleiding aan om de plaatsen te ontdekken en hen essentiële informatie te geven over de werking van het centrum, hen rond te leiden in hun kamer en de regels van het gewone leven op kostschool in de hygiënische omstandigheden van de Covid te presenteren. -19.  »

« Wat ik bijzonder mooi vind aan mijn werk hier, is dat je mensen heel snel ziet ontwikkelen! In het begin komt elke cliënt aan met zijn specifieke situatie, en we zien snel de veranderingen ten opzichte van de reguliere contacten die we hebben. In het bijzonder herinner ik me een client die arriveerde en die eigenlijk niets kon doen, zelfs koffie in schrinken niet. Toch was ze volwassen, bijna vijftig, maar ze had altijd bij haar ouders gewoond die haar waarschijnlijk te veel hadden beschermd en die dagelijks al het nodige voor haar hadden gedaan. Ze waren net overleden, wat erg triest was. We zagen haar voor zichzelf gaan zorgen. Eerst voor het zetten van koffie, dan voor het ontbijt, enzovoort voor de meeste dingen. Op dat moment kon ze hier ongeveer 2 jaar blijven, toen de sociale financiering was toegestaan.  »

“En deze transformatie is bij alle cliënten terug te vinden. Met name hun beweeglijkheid. Ik zeg niet dat je ze snel van gebouw naar gebouw ziet springen of rennen, maar het vertrouwen in hun beweging en mobiliteit bouwt zich heel snel op!  »

‘En dan gebeuren er soms magische dingen. Om bij deze vrouw terug te komen, ik kan me niet herinneren hoe het gebeurde, maar ze zat ooit op de kruk van de piano die toen in de gemeenschappelijke eetkamer stond. Degenen die de scène bijwoonden, hadden een onvergetelijk moment. Ze begon te spelen en blijkbaar wist ze heel goed hoe ze moest spelen. Voor mij bestond toen niets anders dan dit ongelooflijke beeld van deze vrouw aan de piano. Ik was diep ontroerd. Na al die jaren heb ik nog steeds rillingen over mijn rug. Dat had ik van haar niet kunnen vermoeden, en deze verrassing was ook voor iedereen.  »

Toen ik naar Bert luisterde die me dit verhaal vertelde, voelde ik een mooie emotie die me overviel en mijn verbeelding deed de rest. Als een van de weinigen die kon zien wat er aan de hand was, moest Bert waarschijnlijk snel kijken, hen onderzoeken, naar de gezichten van de andere cliënten, die roerloos en onbewogen aan tafel bleven. Ook voor hen moet er iets zijn gebeurd, zeker nog sterker. Deze scène, dit moment, en vooral de muziek, moet hen veel verder hebben getransporteerd, elders, in een andere emotionele dimensie, onzichtbaar en oneindig.

Ik stelde me dat graag voor, maar Bert bracht me terug naar de realiteit, want hij moest weer aan het werk. “Toen ik hier voor het eerst begon te werken, zag ik cliënten als vreemde mensen; Het is een beetje raar om te zeggen, maar nu zie ik ze als ieder ander. Hun gezichtsvermogen is slecht, maar in principe kun je nog veel doen.  »

Deze moeilijkheid om naar anderen te kijken is fundamenteel en betreft niet alleen minderheden. Net als elders zijn de anderen degenen die niet zoals wij zijn, die ons vreemd zijn. We zien visueel gehandicapten als gehandicapt voordat we ze zien voor wat ze in de eerste plaats zijn, levende mensen met hun eigen verlangens en genoegens, talenten en plannen, die hun best doen om goed te leven. “Mensen zien vaak alleen de blinde vrouw in mij, en niet de vrouw die gedijt in deze samenleving. »Vertelt ons met talent en humor de zangeres, songwriter en performer Charlotte Glorie in haar lied« de zwarte vrouw en ik ». Luister naar dit nummer op YouTube: www.youtube.com/watch?v=smSEojSWy5E

L’orage

Interprétation par Les Pornographes et Sébastien Giniaux

Version en public de Georges BRASSENS

Paroles de la chanson

Parlez-moi de la pluie et non pas du beau temps
Le beau temps me dégoûte et m’fait grincer des dents
Le bel azur me met en rage
Car le plus grand amour qui m’fut donné sur terre
Je l’dois au mauvais temps , je l’dois à Jupiter
Il me tomba d’un ciel d’oraage

Par un soir de Novembre à cheval sur les toits
Un vrai tonnerre de Brest avec dse cris d’putois
Allumait ses feux d’artifice
Bondissant de sa couche en costume de nuit
Ma voisine affolée , vint cogner à mon huis
En réclamant mes bons offices

Je suis seule et j’ai peur ouvrez moi par pitié
Mon époux vient d’partir faire son dur métier
Pauvre malheureux mercenaire
Contraint d’coucher dehors quand il fait mauvais temps
Pour la bonne raison , qu’il est représentant
D’une maison de paratonnerres

En bénissant le nom de Benjamin Franklin
Je l’ai mise en lieu sûr entre mes bras câlins
Et puis l’amour a fait le reste
Toi qui sèmes des paratonnerres à foison
Que n’en as-tu planté, sur ta propre maison ?
Erreur on ne peut plus funeste

Quand Jupiter alla se faire entendre ailleurs
La belle ayant enfin conjuré sa frayeur
Et recouvré tout son courage
Rentra dans ses foyers faire sécher son mari
En m’donnant rendez-vous, les jours d’intempéries
Rendez-vous au prochain orage

A partir de ce jour j’n’ai plus baissé les yeux
J’ai consacré mon temps à contempler les cieux
A regarder passer les nues
A guetter les stratus à lorgner les nimbus
A faire les yeux doux, aux moindres cumulus
Mais elle n’est pas revenue

Son bonhomme de mari avant tant fait d’affaires
Tant vendu ce soir-là de petits bouts de fer
Qu’il était dev’nu millionnaire
Et l’avait emmenée vers des cieux toujours bleus
Des pays imbéciles, où jamais il ne pleut
Où l’ont ne sait rien du tonnerre

Dieu fasse que ma complainte aille tambour battant
Lui parler de la pluie, lui parler du gros temps
Auxquels on a t’nu tête ensemble
Lui conter qu’un certain coup de foudre assassin
Dans le mille de mon coeur, a laissé le dessin
D’une petite fleur qui lui ressemble

Nederlandse traductie – Onweer / Gerard WIJNEN

Heel wat meer dan mooi weer stel ik regen op prijs.
Om mooi weer geef ik niks, het brengt me van de wijs;
Van blauwe luchten kan ik balen.
Want de mooiste vrijpartij, waar ’k nog altijd op teer,
Dank ik aan Jupiter, dank ik aan hondenweer;
Die kwam uit onweer nederdalen.

Er barstte ’s nachts in november, laag boven de stad,
Een zware donderbui los, die wat te vieren had
En hemels vuurwerk af kwam steken.
Uit haar sponde gevlucht, gehaast, in nachtgewaad,
Bonsde zij op mijn deur – van angst ten einde raad,
Mijn buurvrouw, die om hulp kwam smeken.

‘’k Ben alleen, ’k ben zo bang, alsjeblief, laat me erin,
Want mijn man is op pad, op hoop van wat gewin;
Je moet de stakker dat vergeven.
Hij slijt bliksemafleiders, draad dus en wat buis.
Bij slecht weer is hij dan soms dagenlang van huis;
’t Is bikkelhard, het zakenleven.’

Ik dankte Benjamin Franklin voor zijn heldere kop.
Nam haar veilig in huis en in mijn armen op;
De rest deed ons van liefde blaken!
Jij die overal die bliksemafleiders verspreidt,
Kon j’ er niet één op het dak van ’t eigen huisje kwijt? –
Fatalere fout kon je niet maken.

Toen Jupiter vertrok met zijn donderend geweld,
Was al gauw mijn idool wat van de schrik hersteld
En snel herwon ze haar courage.
Ging naar huis weer terug, wreef haar man keurig droog,
Maar beloofde me wel, en bij laag en bij hoog,
Bij ’t volgend onweer een vrijage.

Vanaf toen heb ik mijn blik niet één keer afgewend.
Al mijn tijd heb ik sindsdien besteed aan ’t firmament;
Heb ik iedere wolk in acht genomen.
Naar een status gespied, naar een nimbus gegluurd,
Naar de minste cumulus heb ik hunkerend getuurd,
Maar ze is niet meer teruggekomen.

In die nacht sleet haar man al zijn waar, zijn metaal,
Al die pinnen voor het vangen van een bliksemstraal;
Werd stinkend rijk, zat niet meer zonder.
En hij nam haar toen mee naar de immer blauwe lucht
Van ’t stompzinnige land, waar men nooit regen ducht,
Waar men geen bliksem weet van donder.

God, zorg dat met tamtam al mijn triest gelamenteer
Haar verhaalt van veel regen en van beestenweer,
Dat ons bediende zonder wenken;
Haar vertelt dat daardoor in mijn hart, sinds die dag,
Een kleine bloem staat gegrift, ineens, bij donderslag,
Een bloempje dat aan haar doet denken.

Les accords de l’accompagnement musical

Em / A7 / D / F#7 / Bm / C#7 F#7 / Bm Em D F#7 Bm

L’auvergnat

Interprétation de Slimane

Version en public de Georges BRASSENS

Paroles de la chanson

Elle est à toi cette chanson
Toi l’auvergnat qui sans façons
M’as donné quatre bouts de bois
Quand dans ma vie il faisait froid
Toi qui m’as donné du feu quand
Les croquantes et les croquants
Tous les gens bien intentionnés
M’avaient fermer la porte au nez
Ce n’était rien qu’un feu de bois
Mais il m’avait chauffé le corps
Et dans mon âme il brûle encore
A la manière d’un feu de joie
Toi l’auvergnat quand tu mourras
Quand le croque-mort t’emporteras
Qu’il te conduise à travers ciel
Au père éternel

Elle est à toi cette chanson
Toi l’hôtesse qui sans façons
M’as donné quatre bouts de pain
Quand dans ma vie il faisait faim
Toi qui m’ouvris ta huche quand
Les croquantes et les croquants
Tous les gens bien intentionnés
S’amusaient à me voir jeuner
Ce n’était rien qu’un peu de pain
Mais il m’avait chauffé le corps
Et dans mon âme il brûle encore
A la manière d’un grand festin
Toi l’hotesse quand tu mourras
Quand le croque-mort t’emporteras
Qu’il te conduise à travers ciel
Au père éternel

Elle est à toi cette chanson
Toi l’étranger qui sans façons
D’un air malheureux m’as souri
Lorsque les gendarmes m’ont pris
Toi qui n’as pas applaudi quand
Les croquantes et les croquants
Tous les gens bien intentionnés
Riaient de me voir amener
Ce n’était rien qu’un peu de miel
Mais il m’avait chauffé le corps
Et dans mon âme il brûle encore
A la manière d’un grand soleil
Toi l’étranger quand tu mourras
Quand le croque-mort t’emporteras
Qu’il te conduise à travers ciel
Au père éternel

Nederlandse traductie – Lied voor een Stugge Zeeuw / Gerard WIJNEN

Louter voor jou zing ik dit lied,
Jij, Stugge Zeeuw, die mij om niet
Zomaar liet delen van je hout,
Want toentertijd was het echt koud.
Jij had wat vuur en deelde dat, toen
Al die lui met hun goeie fatsoen,
Een lompe boer, een botte boerin,
Slechts dachten aan ’t eigen gezin.
’n Paar stukken hout, meer was het niet,
Maar mijn lijf verwarmde het toch.
En in mijn hart, daar brandt het nu nog;
Een gloed waar ik steeds van geniet.
Jij, Stugge Zeeuw, als je het leven laat,
Als Maag’re Hein aan de haal met je gaat,
Dwars door de hemel brengt hij je vlug
Naar de Alvader terug.

Louter voor jou zing ik dit lied,
Jij, Hospita, die mij om niet
Zomaar liet delen van je brood,
Want toen was de honger echt groot.
Jij had een maal en deelde dat, toen
Al die lui met hun goeie fatsoen,
Een lompe boer, een botte boerin,
Slechts dachten aan eigen gewin.
’n Paar stukken brood, meer was het niet,
Maar mijn lijf verwarmde het toch.
En in mijn hart, daar brandt het nu nog;
Een feest waar ik steeds van geniet.

Jij, Hospita, als je het leven laat,
Als Maag’re Hein aan de haal met je gaat,
Dwars door de hemel brengt hij je vlug
Naar de Alvader terug.

Louter voor jou zing ik dit lied,
Jij, Vreemdeling, die mij om niet
Met een meewarige blik bekeek,
Terwijl de politie me greep.
Je stond niet te juichen, ook niet toen
Al die lui met hun goeie fatsoen,
Een lompe boer, een botte boerin,
Om me lachten, want ze pikten me in.
Een aardig gebaar, meer was het niet,
Maar mijn lijf verwarmde het toch.
En in mijn hart, daar brandt het nu nog;
Een zon waar ik steeds van geniet.

Jij, Vreemdeling, als je het leven laat,
Als Maag’re Hein aan de haal met je gaat,
Dwars door de hemel brengt hij je vlug
Naar de Alvader terug.

Les accords de l’accompagnement musical

Am E7 / E7 Am / Am E7 / Am G C / E7
Am E7 / E7 Am / Am E7 / Am G C / C Dm G C
Dm E7 Am / Dm Am / F E7
Am E7 / E7 Am / Am Am Dm G / F F E7 Am

Un blog kaléidoscope

Quand j’étais enfant, on m’a fait un beau cadeau en m’offrant un kaléidoscope. J’aimais y plonger un oeil pour y voir se succéder d’innombrables variations de couleurs et de formes entrelacées. En le tournant légèrement, j’obtenais une nouvelle combinaison, tout aussi surprenante. Ces images s’animaient en m’aspirant vers un fond abyssal pour m’en rejeter aussitôt tel une fleur qui éclot. Dans mon souvenir, ces compositions sont toutes belles et différentes, liées entre elles par ce mécanisme infinitésimal qui mène de l’une à l’autre. Tantôt acteur, tantôt spectateur, je m’émerveillait de ces transformations, sans savoir qu’elles n’étaient qu’une représentation, par effet optique, du seul fond de la boite.

Je ne pensais pas qu’un jour je perdrai la vue. Il y avait bien eu ce risque esquissé à l’annonce de la maladie vers l’âge de 20 ans, mais le pronostic d’une progression lente et l’espoir de futurs traitements étaient rassurant ou confortaient le déni. A 55 ans, je suis désormais confronté à une perte rapide de la vision.
Cette perspective devrait être difficile. J’aimerais pouvoir en pleurer pour extirper un chagrin qui, selon mes proches, ne peut pas ne pas être là. Mais les larmes ne viennent pas, ou si peu. C’est étonnant mais, plus le temps passe, plus je suis heureux. J’apprends à me libèrer des contraintes artificielles imposées par mon passé. J’essaie de m’en tenir à la simple satisfaction de mes besoins. Je goute la vie comme jamais grâce à mon handicap. Mais je pressens que perdre le reste de ma vision sera plus dur. Engagé de force dans un processus de transformation de vie qui me dépasse par l’ampleur des changements qui s’annoncent, l’angoisse est quand même là.

J’ai besoin d’aide. Je dois apprendre à vivre sans voir. Une partie de ce que j’ai appris à faire, je dois le réapprendre. J’ai la chance exceptionnelle de pouvoir commencer bientôt, un long trajet de rééducation dans un centre pour malvoyants et aveugle, Visio Het Loo Erf à Apeldoorn dans l’Est des Pays-Bas. J’y serai en internat la moitié de la semaine, du mercredi au vendredi, entre octobre 2020 et juin 2021.

Par nature optimiste et entreprenant, je ne peux pas rester inactif. Je me dit qu’en faisant le récit de cette transformation personnelle, je pourrai mieux la vivre. Et peut-etre accéder enfin à mes émotions. Je me dis aussi qu’à cette occasion, je pourrai embrasser un projet plus large, artistique, ou bien encore une opportunité de me fondre dans les autres, si ma porte se refuse toujours.
En créant un blog pour relater cette expérience, j’aimerais que chacun puisse, de l’extérieur, voir ce qui se passe à l’intérieur de ce centre, d’autant plus fermé au public en ces temps de coronavirus. Le souvenir du kaléidoscope m’a traversé l’esprit. C’est exactement cela que je veux faire ! Un blog kaléidoscope pour qu’à travers de chaque article, on puisse découvrir une partie de ce qui s’y passe et de ce que j’y fais. « Ah oui, mais … ce ne sera qu’une version personnelle voire narcissique. Ton histoire mais pas la réalité. C’est un peu réducteur, tu ne penses-pas? ». C’est vrai. Cette petite voix que j’entendais en moi, celle de mon « petit diable », en bon avocat commis d’office de ma conscience, avait raison. « On ne voit pas le monde comme il est, mais comme nous sommes » dixit Anais Nin. C’est pourquoi j’ai pensé que je devais faire appel aux autres. Je vais demander à ceux qui font ce centre au quotidien (clients, professionnels, bénévoles), de me révéler leur regard, leur vision d’une même chose mais sous un angle différent, avec un témoignage dont je sais à l’avance qu’il sera toujours fait d’une combinaison unique de couleurs et de formes.

Voorbeeldenvan artikelen

Ik ben begonnen met het schrijven van blogartikelen – in het Frans – over mijn eigen ervaring bij VHLE.
Hieronder vind je 2 voorbeelden (vertaald van Frans naar Nederland met Google Translate tot nu toe).
De eerste met Bert van de servicedesk, de twede met Edwin mijn Braille leraar.
Ik hoop dat deze teksten een duidelijker beeld geeft over de artikel die ik met je wil doen.
Met vriendelijke groet, Tanguy


1. Artikel met Bert

 » Hallo. Bent u waarschijnlijk menheer le Breton en komt u voor de observatieweek? Ik nodig je uit om aan de grote tafel in de eetkamer naast de koffiemachine te gaan zitten, ik kom zo meteen bij je. « . Het was Bert, met zijn stevige, zelfverzekerde stem, die me voor het eerst begroette bij de ingang van het Alpha-gebouw. Sindsdien ontmoeten we elkaar regelmatig. Hij werkt binnen het Servicedesk-team dat ons dagelijks helpt met de praktische aspecten van onze hosting en ons begeleidt bij onze belangrijkste vragen.

Na enkelen weken, krijg ik nu een beter beeld van wie de andere cliënten zijn, of herstellers, zoals ze hier worden genoemd. Hoewel ik onder de indruk ben van de enorme diversiteit aan persoonlijke situaties die ik tegenkom, is dit maar een kleine greep uit degenen die in Nederland wonen. Maar deze kleine groep van 25 personen, voor wie het voltallige personeel van het centrum exclusief is toegewijd, biedt een oneindige schat aan verhalen, huidige realiteiten, plannen voor de toekomst. En ik heb het buitengewone geluk dat ik hier onder hen ben, zowel een beginnende getuige van mijn eigen transformatie als een nieuwsgierige toeschouwer van die van hen.

Bert vervolgt: « Zoals je kon zien bij aankomst, is de servicedesk verantwoordelijk voor de algemene ontvangst van het centrum. Als er nieuwe cliënten arriveren, bied ik ze een kleine rondleiding aan om de plaatsen te ontdekken en hen essentiële informatie te geven over de werking van het centrum, hen rond te leiden in hun kamer en de regels van het gewone leven op kostschool in de hygiënische omstandigheden van de Covid te presenteren. -19.  »

« Wat ik bijzonder mooi vind aan mijn werk hier, is dat je mensen heel snel ziet ontwikkelen! In het begin komt elke cliënt aan met zijn specifieke situatie, en we zien snel de veranderingen ten opzichte van de reguliere contacten die we hebben. In het bijzonder herinner ik me een client die arriveerde en die eigenlijk niets kon doen, zelfs koffie in schrinken niet. Toch was ze volwassen, bijna vijftig, maar ze had altijd bij haar ouders gewoond die haar waarschijnlijk te veel hadden beschermd en die dagelijks al het nodige voor haar hadden gedaan. Ze waren net overleden, wat erg triest was. We zagen haar voor zichzelf gaan zorgen. Eerst voor het zetten van koffie, dan voor het ontbijt, enzovoort voor de meeste dingen. Op dat moment kon ze hier ongeveer 2 jaar blijven, toen de sociale financiering was toegestaan.  »

“En deze transformatie is bij alle cliënten terug te vinden. Met name hun beweeglijkheid. Ik zeg niet dat je ze snel van gebouw naar gebouw ziet springen of rennen, maar het vertrouwen in hun beweging en mobiliteit bouwt zich heel snel op!  »

‘En dan gebeuren er soms magische dingen. Om bij deze vrouw terug te komen, ik kan me niet herinneren hoe het gebeurde, maar ze zat ooit op de kruk van de piano die toen in de gemeenschappelijke eetkamer stond. Degenen die de scène bijwoonden, hadden een onvergetelijk moment. Ze begon te spelen en blijkbaar wist ze heel goed hoe ze moest spelen. Voor mij bestond toen niets anders dan dit ongelooflijke beeld van deze vrouw aan de piano. Ik was diep ontroerd. Na al die jaren heb ik nog steeds rillingen over mijn rug. Dat had ik van haar niet kunnen vermoeden, en deze verrassing was ook voor iedereen.  »

Toen ik naar Bert luisterde die me dit verhaal vertelde, voelde ik een mooie emotie die me overviel en mijn verbeelding deed de rest. Als een van de weinigen die kon zien wat er aan de hand was, moest Bert waarschijnlijk snel kijken, hen onderzoeken, naar de gezichten van de andere cliënten, die roerloos en onbewogen aan tafel bleven. Ook voor hen moet er iets zijn gebeurd, zeker nog sterker. Deze scène, dit moment, en vooral de muziek, moet hen veel verder hebben getransporteerd, elders, in een andere emotionele dimensie, onzichtbaar en oneindig.

Ik stelde me dat graag voor, maar Bert bracht me terug naar de realiteit, want hij moest weer aan het werk. “Toen ik hier voor het eerst begon te werken, zag ik cliënten als vreemde mensen; Het is een beetje raar om te zeggen, maar nu zie ik ze als ieder ander. Hun gezichtsvermogen is slecht, maar in principe kun je nog veel doen.  »

Deze moeilijkheid om naar anderen te kijken is fundamenteel en betreft niet alleen minderheden. Net als elders zijn de anderen degenen die niet zoals wij zijn, die ons vreemd zijn. We zien visueel gehandicapten als gehandicapt voordat we ze zien voor wat ze in de eerste plaats zijn, levende mensen met hun eigen verlangens en genoegens, talenten en plannen, die hun best doen om goed te leven. “Mensen zien vaak alleen de blinde vrouw in mij, en niet de vrouw die gedijt in deze samenleving. »Vertelt ons met talent en humor de zangeres, songwriter en performer Charlotte Glorie in haar lied« de zwarte vrouw en ik ». Luister naar dit nummer op YouTube: www.youtube.com/watch?v=smSEojSWy5E


2. Artikel met Edwin

Een paar weken geleden, toen ik bedlegerig was en midden in de nacht geconfronteerd werd met een toename van coronavirus-koorts en de reeks ziekelijke gedachten, kon ik het medicijn dat ik zocht niet alleen in het medicijnkastje vinden. Toen mijn vrouw het de volgende ochtend bij me bracht, was ik verbaasd dat ik met mijn enige vingers het woord « paracetamol » in reliëf op de verpakking kon lezen. Als een kind dat verwondert over wat hij ontdekt, begreep ik iets meer het nut van braille en de rechtvaardiging voor al mijn inspanningen om het te leren.

Voor mij is het leren van braille een dubbele uitdaging. Het is allereerst de Nederlandse methode die ik gebruik en die een extra mentale stap van vertalen toevoegt. Maar het is vooral de gevoeligheid van mijn vingers die mijn grote uitdaging is. Het wordt kleiner met de leeftijd, en hoewel een pre-test mijn bekwaamheid heeft gecontroleerd, weet ik dat het tijd zal kosten om te ontwikkelen. Soms gefrustreerd door de traagheid van mijn vooruitgang, zou ik bijna twijfelen aan mijn landgenoot Louis BRAILLE, de uitvinder van deze taal in de 19e eeuw. Want als ik op een woord stuit, sta ik op een dood spoor: is het mijn Nederlandse woordenschat die beperkt is, of mijn vinger die me verraadt?

Ik leer braille met Edwin.

Maar waarom zou je braille leren als technologie al indrukwekkende oplossingen biedt voor slechtzienden?

“Braille is tegenwoordig erg handig”, zegt Edwin. “Je zou denken dat je met spraakherkenning het niet meer nodig hebt. Dit is niet het geval. Als ik iemand vraag om naar een tekst van één pagina te luisteren en deze voor mij samen te vatten, ontvang ik een andere versie dan wat ik kreeg nadat die met de ogen of met de vingers worden gelezen. Luisteren is niet lezen. De hersenen verwerken informatie niet op dezelfde manier, en de exacte weergave van woorden is een voorbeeld. Uw voornaam Tanguy was mij niet bekend. Door spraakherkenning had ik een fonetische versie gekregen. Het was de braille die me de juiste spelling gaf en … de verrassing om er een y in te vinden.  »
Hij legde me ook uit dat wanneer je een belangrijke e-mail wilt schrijven, een tekst die automatisch wordt geproduceerd door een spraakherkenningsalgoritme soms voor verrassingen kan zorgen. Zeker in een taal als het Frans, die rijk is aan homoniemen. Een controle van de woorden met braille is een voorzorgsmaatregel, voordat u op de knop « E-mail verzenden … » klikt.

Edwin ziet zijn rol buiten zijn leeropdracht. Zelf blind vanaf de geboorte, wil hij zijn ervaring en expertise delen om zijn leerlingen buiten het braille kader te helpen.

« Voor mij is de mate van handicap van mijn studenten niet belangrijk. Ik zie de menselijke persoon en ik probeer passende hulp te bieden op basis van wie ze zijn en wat ze willen. Daarom neem ik de tijd om elkaar te leren kennen en wederzijds vertrouwen op te bouwen. In feite heb ik door de jaren heen veel mensen ontmoet met wie ik soms mooie dingen heb gedeeld, soms intiem of moeilijk, soms grappig. Ik herinner me een vrouw die me vertelde over haar wens voor een geleidehond. Ze had met haar man gesproken, die onmiddellijk antwoordde: « Doe dit alsjeblieft niet, want ik ben je geleidehond ». Dus ik vroeg me af hoe ik haar kon helpen, want als deze reactie leuk leek, was ze op zoek naar onafhankelijk zijn. Ik vroeg haar toen wanneer haar man jarig was.
– Toevallig is het over twee weken, antwoordde ze.
– Weet je wat je moet doen? Je biedt hem een ​​hondenmand aan voor zijn verjaardag. Dat is natuurlijk een beetje zoals het op zijn eigen voorwaarden nemen, maar het is vooral een effectieve manier om haar op een humoristische manier bewust te maken van je eigen behoeften.  »

Op de eerste dag begroette Edwin me in zijn kantoor en wees naar mijn stoel bij het raam. Terwijl ik mezelf hielp met een hand om rond de tafel te bewegen, voelde ik mijn andere hand, die nog steeds dicht bij het lichaam hing, zachtjes tegen iets kouds, nats en blijkbaar een beetje zacht sloeg. ‘Boe …! wat is dat? Zei ik tegen mezelf terwijl ik doorging, alsof er niets was gebeurd, in de hoop dat ik niets had bewogen. Maar al snel voelde ik dat ik van binnen glimlachte en me naar Edwin wendde, voordat ik ging zitten zei ik enthousiast: « Heb je een hond? » « . « Ja: Odin, een kruising van een 8-jarige Labrador Retriever ». Dit is hoe Odin mij, de vreemdeling, met zijn nieuwsgierige neus begroette.

Sinds die dag heb ik elke week een afspraak met Louis BRAILLE voor de uitdaging, Edwin voor methodisch en welwillend leren en Odin voor een soort rituele verzoening. Deze hond stelt me ​​gerust. Zijn discrete aanwezigheid brengt mij evenwicht, naast de tederheid die hij in mij inspireert. Elke keer als ik aankom, nadat hij me met zijn neus heeft verwelkomd, gaat hij weer in zijn mand liggen, onzichtbaar en stil, op een paar zuchten na uit een droom.

Misschien is het dat op die momenten van concentratie in een schijnbare rust, waar mijn hele lichaam binnen mijn vingertoppen wordt gemobiliseerd, Odin mij daarentegen een bodemloze spiegel aanbiedt die mijn eigen innerlijke spanningen absorbeert en verdrijft.

3. Ariel met Madeleine

Begin maart hadden we besloten om elkaar weer als gezin in Parijs te ontmoeten. Na zoveel maanden van scheiding was het Jeanne, mijn moeder, 87 jaar oud, die het einde van de winterverlamming klonk: « het wordt nu te lang voor mij, ik vraag jullie om met Pasen te komen ». En het wonder had lang voor de Goede Week gefunctioneerd en had een familieritueel veranderd in een echt verlangen. Het is vandaag donderdag 1 april en het is 8.30 uur. Ik sta voor de ingang van de bezoekersparking van mijn revalidatiecentrum in Apeldoorn. Ik wacht op een taxi die de dag ervoor is besteld. Om 9 uur heb ik een afspraak in een laboratorium in het stadscentrum voor een PCR-test, de laatste formaliteit die nodig is om naar Frankrijk te kunnen vertrekken.

De dag belooft schitterend te worden. Ogen gesloten, veranderd in een zon die net is opgegaan, een zachte hitte overspoelt mijn gezicht ondanks de frisheid van de ochtend. Ik ben daar, heel aanwezig, kalm en ontspannen. Er is geen zuchtje wind. Ik sta rechtop, stevig op mijn benen geplant, met beide handen op mijn witte stok voor me, armen een beetje gestrekt, als een koning van Frankrijk die poseert voor zijn portret. De vogels bieden me een geweldig concert. Ik zie ze niet maar wat een aanwezigheid! Van alle kanten zingen ze als solist. Het is een symfonie die speelt zonder melodische regels.

8.40 uur, de taxi is er nog steeds niet. Ik probeer hem te bereiken met de spraakherkenning van mijn iPhone: « Bel de contactpersoon T.C.A. « . Niemand neemt op. Ik zou graag bij de vogels willen blijven, maar mijn gedachten brengen me ergens anders heen. Ik begin me voor te stellen dat ik deze afspraak zou kunnen missen en bij gebrek aan een PCR-test niet zou kunnen vertrekken. Mijn bezorgdheid verandert in angst. Familiedruk, dommelde in opeenvolgende opsluitingen, dook onmiddellijk weer op om mijn keel te dichten. Ik kan nauwelijks bedenken wat ik tegen mijn moeder moet zeggen als ik hier zondag niet kan zijn. Ik sta daar, niet in staat om te bewegen, verlamd door onvermogen en frustratie. Dit laboratorium bevindt zich op minder dan 2 km afstand. Mijn hele leven had ik dit soort tochten zonder problemen kunnen lopen. Maar nu is het onmogelijk.

Ik kom eindelijk uit mijn lusteloosheid en dwing mijn stappen zo snel mogelijk terug naar de inkomhal van het centrum om een ​​beroep te doen op het ondersteuningsteam.
« – Hallo Madeleine, ik heb een probleem … ». Kortom, ik leg het hem uit.
« – Ik heb alleen dienst, ik bel een collega en zeg je of ik je kan brengen. « .
Terug op de parkeerplaats om hopeloos te wachten op de komst van een taxi, diep in mij zit een ineenstorting, een moment van grote eenzaamheid. Vanaf nu ben ik afhankelijk van anderen. Dus ik moet leren om beter te leven op de momenten dat ze me in de steek zullen laten. Dit is ook mijn handicap, dat ik niet weet hoe ik moet reageren als er een emotionele storm door mijn lichaam komt. De zon, de vogels, alles is er, er is niets veranderd, behalve ik die mezelf martelt van binnenuit. Nu is het woede die me tegen deze taxichauffeur doet uitdagen, hem zonder beroep de schuld te geven, en beloofde hem uit mijn contacten te weren.

De middelste deur gaat open, een donkere gestalte komt buiten adem, met een onhandige stap, een beetje zwaaiend naar voren. Het is Madeleine! Ze is zwanger. Eenmaal in haar auto verontschuldigt ze zich voor de rotzooi, maar ik zie het niet. Ze werkt sinds een paar maanden parttime in het centrum om het team te helpen. Elke dag haalt ze haar auto uit Zwolle, een uur rijden verderop, om voor ons te komen zorgen. Ik pak de armleuning van de deur vast en probeer het speelgoed van mijn dochter niet met mijn voeten te verpletteren. Niets is belangrijker voor mij dan zo snel mogelijk vertrekken. Ze wist het, en daarom, na haar Tom-Tom in gedaan te hebben, begint ze met een knal en concentreert ze zich op de weg, want daar is ze nog nooit geweest, en het is nu 8.50 uur.

We kunnen niet vinden. Tom-Tom en Google draaien ons om in een winkelcentrum, maar er is geen teken van een laboratorium. Zo dicht bij het doel en onmogelijk het laatste stuk weg te vinden. Ik bel het nummer waarmee ik deze afspraak kon maken, en ik zette het op de luidspreker. Maar de man die ons antwoordt, is niet echt bereid om ons te helpen. Dit maakt Madeleine kwaad die dit abnormale gedrag vindt, het slechtste oordeel op Bataafse bodem. Ze is nu nerveus, radeloos omdat ze de oplossing niet kan vinden met al onze wilskracht, een werkend voertuig en technologie van het hoogste niveau. Wat ze dan doet, is dat momentum doorbreken dat nergens toe leidt. In één beweging parkeert ze, zet de motor af. Stilte.
 » Weet je wat ? Ik zal te voet kijken. « . Zonder op mijn reactie te wachten, staat ze al buiten. Na 2 minuten is ze terug bij de auto.
« – Ik heb het gevonden, het is dichbij, ik zal je brengen. Pak je mijn arm? « . We lopen in stilte met een energieke stap, nog steeds inspannend naar het doel.

Het is 9.00 uur en we staan ​​voor de deur. Madeleine heeft me net gered. Een kwartier geleden kon ik het niet meer geloven en mompelde ik alleen maar. Nu verdampt de spanning en duidt op een heel reële emotie. Mijn stem en mijn ogen verraden de komst van een paar tranen. Ze deed haar best voor mij. Ik bewonder en ben dankbaar. Normaal gesproken had ik haar, ondanks haar buik, in mijn armen willen nemen of haar handen vastpakken. Voor deze keer zei ik dankjewel met heel mijn wezen. Voor de terugkeer zal ik het alleen redden. Ze kan teruggaan. Ja het is zeker.

Alleen zittend in een enorme vierkante wachtkamer, met pas geverfde witte muren en stoelen rondom als het enige meubilair, begrijp ik dat dit niet echt een laboratorium is, maar een testcentrum, met haast geïmproviseerd. Met de enige open deur bedoel ik dat iemand bezig is met het voorbereiden van materialen. Ik decomprimeer, opgelucht. Ik ben nu een klant voor hen, en ze zullen mij van dienst zijn. Het is niet langer mijn verantwoordelijkheid. Mam, als ik deze zondag niet naar Parijs kan komen, zal het niet mijn schuld zijn. Om 9:10 uur word ik opgehaald en om 9:20 uur, alweer, verwelkomt Amir, de taxi besteld door de laboratoriumtest, me in zijn auto om terug te keren naar het centrum.

Nee Amir, de muziek stoort me niet, noch het open raam dat me een beetje frisheid geeft. Hij praat met me over banaliteiten, en als ik aarzel om het gesprek gaande te houden, is dat omdat ik het plezier proef om na veel stress weer normaal te worden. Als we in het centrum aankomen, stopt de auto waar ik de andere taxi nog geen uur geleden verwachtte. Terwijl ik het betaal, vraag ik hem om wat visitekaartjes voor de volgende keer en om hier te adverteren. Als de taxi weg is, sta ik alleen op het asfalt op de parkeerplaats. Ik zou het moment dat ik hier eerder heb geleefd willen bezweren. Ik draai me naar de zon, nu aanzienlijk krachtiger, en probeer dezelfde houding aan te nemen. Het gezang van de vogels maakt me ongevoelig. De paniek verdween. Alles is weer rustig. Terug in mijn kamer is het 9.30 uur. Mijn prioriteit is om Madeleine te bedanken met een klein symbolisch geschenk. Maar eerst moet ik een twijfel wegnemen die door mijn hoofd gaat. Met het visitekaartje van Amir haast ik me om zijn contactgegevens in mijn telefoon te zetten. Nadat ik op de toets « opslaan » heb gedrukt, stuurt het apparaat mij een melding: « Dit contact bestaat al. «